Autorzy: Jacek M Kwiatkowski i Kamil P. Zegardło
1.Wstęp
Ciągle w naszych czasach, tak nasyconych wysokorozwiniętymi technologiami, niełatwo jest znaleźć taką technologię pomiarową, taki sprzęt pomiarowy, który by w ewidentny, empiryczny sposób – poza metodami pomiarów radiestezyjnych, które przez każdego mogą być w każdej chwili zakwestionowane jako nienaukowe – pokazywałby naocznie, że w kamiennym kręgu, pod wpływem emitowanej w nim energii zachodzą (pozytywne) zmiany w naszym, najszerzej pojętym, ciele/organizmie.
Kamienny krąg jest instalacją, w której ustawione zgodnie z zasadami specjalnej wiedzy geomantyczno-radiestezyjnej w krąg kamienie, według pomiarów radiestezyjnych stymulują określone ośrodki energetyczne w organizmie ludzkim.
Energia, o którą tu chodzi, to nie jest oczywiście ani energia elektryczna, ani cieplna czy świetlna, ani jądrowa czy kinetyczna, ale subtelna energia wywołana ustawieniem głazów w geometryczną figurę kręgu, czyli przez kształt kręgu i koherentnie polaryzacyjnie w takiej konstrukcji i do siebie nawzajem ustawione kamienie, które najpierw same w sobie pojedynczo na płaszczyźnie swego składu chemiczno-mineralnego i ich budowy i struktury fizycznej, emitują na płaszczyźnie materialnej wibracje jako pojedynczy kamień, mierzone w jednostkach i w skali Bovisa, i mają wpływ na końcowy rezultat tego, co określamy wypadkową, czy też średnimi wibracjami konstrukcji kamiennego kręgu.
Wśród większości radiestetów czy też wśród osób sensytywnych nie ulega wątpliwości, że w takich poprawnie zbudowanych konstrukcjach emitowane są podwyższone (pozytywne dla ludzkiego organizmu) wibracje, które osoby te mierzą radiestezyjnie albo odczuwają swoją wyostrzoną sensoryką, jako podwyższone w stosunku do otoczenia, jako prozdrowotne, dodatnio wpływające na nasze samopoczucie i na nasz organizm.
Jak wiemy jednak, takie metody percepcji i pomiarów różnych stanów, energii i zachodzących procesów/zmian, czy to przez odczuwanie u osób wysoko sensytywnych, czy przy pomocy wahadła i diagramów radiestezyjnych, nie znajdą dziś ciągle jeszcze uznania i autorytetu w tzw. świecie naukowym.
Tutaj podjęta została próba obserwacji zmian zachodzących w zachowaniu się ludzkiej krwi pod wpływem energii w konstrukcji kamiennego kręgu w Sulistrowicach.
Krąg ten zbudowany jest z 16 kilkusetkilogramowych głazów (niektóre ważą ponad tonę) na okręgu i jednego głazu centralnego, i ma średnicę 11,27 m (7 x 1,61 m).
Niniejsza próba eksperymentalna próbuje udokumentować przy pomocy fotografii mikroskopowej na tzw. białym polu zmiany zachodzące w obrazie krwi.
Celem tego eksperymentu było naoczne i eksperymentalne wykazanie, że porównanie zdjęć wykonanych metodą mikroskopową na jasnym tle, ukazuje zmiany zachodzące w strukturze krwi, i że faktycznie kamienny krąg ma w sobie to coś, że takie (pozytywne) zmiany w naszym organizmie zachodzić mogą, do których to zmian organizm jest energetycznie stymulowany przez energię kamiennego kręgu.
2. Dlaczego krew
Ludzki organ krwi jest przestrzenią w ciele somatycznym człowieka, tym widzialnym ludzkim okiem organem człowieka, który może być badany powszechnie przyjętymi metodami naukowymi, laboratoryjnymi, co do którego nie ma żadnych wątpliwości, że poruszamy się w świecie energii subtelnych, w świecie tak powszechnie omawianym przez różnorakie szkoły duchowe i ezoteryczne.
To nie oznacza oczywiście, że ludzki organ krew takiego duchowego wymiaru nie posiada. On jest w przypadku klasycznych studiów medycznych pomijany, jednak oczywiście, jak najbardziej z naszego tutaj punktu widzenia istnieje.
W tym eksperymencie jednak nie chodziło o jakiekolwiek wnikanie w sferę duchową. Chodziło przede wszystkim o widzialne eksperymentalnie pod mikroskopem zmiany zachodzące w strukturze erytrocytów, ich zachowanie się, także osocza, jako pewnego rodzaju symptom po 30-minutowym pobycie w specjalnej przestrzeni kamiennego kręgu, którego energetyka nie jest na chwilę obecną badana czy też do zbadania przy pomocy urządzeń techniczno-laboratoryjnych (empirycznie).
Podobnie jak woda – czego dowodzą liczne badania i eksperymenty z wodą japońskiego badacza
Massaru Emoto – jest krew jako ciecz być może najszybciej reagującym organem człowieka na zmiany w otoczeniu, organem tak bardzo konstytutywnym dla ludzkiego ciała somatycznego.
Tak jak woda zmienia swoją strukturę klastrów pod wpływem energii kształtu, pod wpływem dźwięku czy pod wpływem specjalnych energii pola geomagnetycznego, tak i tutaj doszukiwaliśmy się widzialnych okiem przez szkło mikroskopu zmian zachodzących strukturze i przepływie erytrocytów, osocza i w zachowaniu się krwi.
Jeśli człowiek jest istotą duchowo-somatyczną, to taka energia powstająca w konstrukcji kamiennego kręgu będzie miała wpływ na sferę duchową i pośrednio na najszybciej reagującą na takie zmiany sferę somatyczną, na płynny ludzki organ krwi.
Obszerne już dziś badania nad wodą potwierdzają, a reprezentatywną postacią może tu być Gerald Pollack, profesor bioinżynierii na uniwersytecie w Waszyngtonie, należący do czołowych badaczy fenomenu wody. Woda pod wpływem działania energii zmienia swoją strukturę klastrów, formując się do heksagonów, co daje jej możliwość innych połączeń atomowych tlenu i wodoru, stając się w swej strukturze heksagonalnej związkiem H3O2, i w ten sposób cieczą szybciej i lepiej przyswajalną przez nasz organizm, w którym może bezpośrednio pełnić funkcję umożliwiającą przepływ i transport informacji między komórkami.
W naszym eksperymencie chcieliśmy właśnie na ten ludzki organ w stanie cieczy wpłynąć energetyką kamiennego kręgu, by obserwować ewentualne symptomatycznie zachodzące zmiany w zachowaniu się krwi, jej erytrocytów i osocza.
Niestety nie zostały zastosowane w tym eksperymencie zmiany, jakie mogłyby zajść, które w każdej chwili w strukturze krwi zachodzą nieuchronnie czasowo: czyli u osób, które by nie wchodziły w tym czasie do kamiennego kręgu. Nie mieliśmy na tę chwilę do eksperymentu probandów, którzy by właśnie nie wchodzili do kamiennego kręgu, a wyłącznie przebywali w jego bliskości (czyli osoby pozostające bez wyraźnego wpływu energii kamiennego kręgu na nie), i od których też dla porównania pobrana by została kropla krwi w podobnych (30-minutowych) odstępach czasu.
Oczywiście nie może tu zostać też wykluczona siła autosugestii, czynnik coraz częściej brany pod uwagę w badaniach empirycznych, gdy chodzi o badania nad stanami w medytacji. Wiemy, że autosugestia i środki placebo mogą wywierać poważny wpływ na procesy zdrowienia i przebieg rekonwalescencji.
Jeśli woda może być poddana działaniu siły naszych myśli, to dlaczegóż miałoby to być inaczej z krwią, która też jest „tylko” cieczą. Ten czynnik nie może tu zostać całkowicie wykluczony, jakkolwiek nastawienie osób było tu możliwie neutralne, nie były podczas pobytu wykonywane żadne specjalnie ćwiczenia – np. ćwiczenia oddechowe – które mogłyby wpłynąć na zmiany w zachowaniu się krwi.
Nie były przez osoby przebywające w czasie 30-minutowego eksperymentu w kręgu wykonywane żadne ćwiczenia technik medytacyjnych.
3. Metodyka eksperymentu
W eksperymencie wzięło udział osiem osób w wieku między 39 a 67 lat, osoby zaproszone bez specjalnych preferencji, które udało nam się w dzień roboczy na godzinę 9:00, w piątek 7 marca zamówić; a było to trzech mężczyzn i pięć kobiet.
Od strony technicznej osobą obsługującą pobranie kropli krwi i wykonywanie zdjęć był dźwiękoterapeuta pochodzenia polskiego, mieszkający w Wormacji/Worms (DE), Georg Garbowski.
Od wszystkich osób była pobierana krew z opuszki palca nakłuwaczem, jaki jest używany przez diabetyków.
Następnie pod moim wskazaniem wszystkie osoby przebywały dokładnie 30 min w kamiennym kręgu, co jest mniej niż połową czasu, jaki jest przewidziany na pełną sesję aktywacji i harmonizacji czakr w kamiennym kręgu.
Wszystkie osoby przebywały do pełnej aktywacji trzech dolnych głównych czakr (czakry podstawy, czakry sakralnej i czakry splotu słonecznego), i krótko przy głazach aktywujących czakrę serca i korony. Żadna z osób nie przekraczała tego przewidzianego czasu. Bezpośrednio po pobycie w kręgu ponownie, tą samą metodą jak powyżej, pobrana została kropla krwi z opuszki palca.
Kropla krwi została spreparowana na szklanej płytce mikroskopowej, do podglądu i do zdjęć, przy użyciu mikroskopu powiększającego próbkę 1 do 1000.
Użyta tu została technologia zdjęcia kropli krwi na jasnym polu. Zrobione do tego eksperymentu zdjęcia nie były optymalne, co zauważyło kilka osób oglądających te zdjęcia fachowym okiem. Fotografujący zbyt mocno skupiał się na znajdowaniu i wyłapywaniu na zdjęciu różnych artefaktów (pasożytów, drobnoustrojów, elementów obcych we krwi), co trochę deformowało swobodny podgląd kształtu, koloru erytrocytów czy też przepływającego między nimi osocza.
Zdjęcia jednak były na tyle jeszcze wystarczające, że na podstawie dobranych parametrów porównawczych dla obydwu zdjęć mogły zostać stwierdzone odpowiednie zmiany w zachowaniu się krwi.
4. Kryteria porównawcze obrazu krwi
Po skonsultowaniu się z kilkoma osobami, m.in. z lekarzami medycyny klasycznej, chińskiej, z homeopatami i fachowcami badania, obrazowania kropli krwi w ciemnym polu, zdecydowaliśmy się na wyodrębnienie pięciu kryteriów, według których obserwowane miały być ewentualne zmiany zachodzące w obrazie krwi u ośmiu probandów:
- Płynność krwi (agregacja erytrocytów)
- Dotlenienie krwi (morfologia erytrocytów)
- Lepkość krwi (organizacja komórek)
- Aktywność i struktura erytrocytów
- Powierzchnia erytrocytów
- Obserwacje dodatkowe.
Ocena powyższych elementów pozwala w daleko idący kompleksowy sposób określić płynność krwi, lepkość, dotlenienie oraz potencjalne nieprawidłowości w budowie komórek. Dzięki temu można wychwycić nie tylko agregację erytrocytów czy poziom dotlenienia, ale także szczegółowe zmiany w budowie krwinek i ewentualne zanieczyszczenia (artefakty) powstałe podczas pobierania lub przygotowywania próbki.
Powyższe kryteria powstały nie tylko w wyniku konsultacji z fachowcami, czy też po własnym, na ile to możliwym, zagłębieniu się w literaturę fachową, ale też z niezastąpioną pomocą przyszedł tu mój kuzyn, operator programów sztucznej inteligencji (AI), Kamil Zegardło z Warszawy. On też ostatecznie stał się współautorem tego artykułu, przyczyniając się do jego formy i udzielając wielu cennych, merytorycznych uwag.
Wstępne wzięcie pod uwagę takich analiz AI pokazało nam, jak absolutnie niezbędne jest sformułowanie kryteriów porównawczych dla analizy zdjęć krwi przed wejściem do kamiennego kręgu i po pobycie w nim.
Na większość z tych kryteriów wskazywała nam fachowa literatura medyczna, ale i wskazywali nam na nie fachowcy, którzy zostali tutaj skonsultowani, i jako sugestie pojawiały się takie właśnie kryteria. Kilku cennych uwag (obejrzawszy zdjęcia) udzieliła mi m.in. pani Małgorzata Orszańska, kiedyś przez lata profesjonalnie pracująca z obrazowaniem żywej kropli krwi w ciemnym polu, prowadząca wtedy także działalność edukacyjną dla lekarzy w tym obszarze.
Ostatecznym elementem dopinającym te kryteria okazały się sugestie AI, zasięgnięte z zaawansowanych technologii, przeszukujących i analizujących tematykę badania i morfologii krwi w medycznej literaturze anglojęzycznej.
Aby właśnie uzyskać możliwie wnikliwą analizę porównawczą tych zdjęć, okazuje się, że jak na wielu innych obszarach, technologia zaczyna przewyższać spostrzegawczość człowieka, możliwą jednoczesną wielowątkowość analiz, jak i szybkość uchwycenia samych często bardzo niewielkich różnic, które czasami przez ludzkie oko zostałyby pominięte.
Użyta tutaj metodologia porównania zdjęć w zachowaniu się krwi nie wchodzi tutaj zupełnie na obszar diagnostyki organizmu ludzkiego, pozostaje kompletnie poza nim, i nie chce wyciągać jakichkolwiek wniosków, odnośnie co do stanu zdrowia poszczególnych probandów. To leżało poza naszym zainteresowaniem. Uchwycone miały być jedynie symptomatyczne zmiany, i to, co one mówią, na podstawie współczesnej wiedzy z zakresu morfologii krwi.
5. Szczegółowa analiza porównawcza żywej kropli (próbek krwi) krwi u ośmiu testowanych osób
Poniżej, w punktach od 5A do 5H przedstawiona zostanie szczegółowa analiza porównawcza próbek krwi u ośmiu testowanych osób w tym eksperymencie badawczym. Czerwonym kolorem cyfrą 1 jest zawsze oznaczone zdjęcie próbki krwi przed wejściem do kamiennego kręgu, a po prawej, zdjęcie z cyfrą 2, zostało zrobione na podstawie próbki krwi po pobycie w kamiennym kręgu. Zdjęcia oznaczone dużymi literami od A do H pochodzą oczywiście zawsze od tej samej osoby uczestniczącej w eksperymencie. Dla głębszego i bardziej zrozumiałego wniknięcia w samą tematykę i materię morfologii krwi, w przypadku pierwszych trzech osób mamy opisy wyjaśniające związki zachodzące w zmianach, i co one mogą oznaczać (interpretacja). Dalsze opisy mają mniej tych wyjaśnień, jakkolwiek trzeba przyjąć, że takie i podobne zmiany, wskazujące na ewentualne przyczyny i skutki, też tam zachodzą. Aby ograniczyć ten artykuł w jego długości, dalej interpretację dołączyć sobie może każdy uważny czytelnik, wnikając głębiej w opisy pierwszych trzech par zdjęć kropli krwi, odnoszących się do pierwszych trzech uczestników eksperymentu.
5A. Pierwsza osoba eksperymentu
5A1. Płynność krwi (agregacja erytrocytów)
Zdjęcie przed sesją pokazuje, że erytrocyty wykazują tendencję do zlepiania się w agregaty i rulony (tworzenie się struktur przypominających stos monet). Widać skupiska krwinek, co świadczy o podwyższonej agregacji i lepkości krwi. Komórki są posklejane, co może ograniczać swobodny przepływ krwi w drobnych naczyniach (upośledzone mikrokrążenie).
Zdjęcie po sesji: Erytrocyty są znacznie bardziej rozproszone i występują pojedynczo lub w mniejszych grupkach zamiast dużych rulonów. Brak wyraźnych skupisk – większość krwinek wydaje się odseparowana od siebie. Taki obraz wskazuje na mniejszą skłonność do agregacji, a krew wizualnie wydaje się rzadsza (bardziej płynna).
Interpretacja: Zmniejszenie agregacji erytrocytów po sesji sugeruje poprawę płynności krwi i mikrokrążenia. Oddzielone krwinki mogą łatwiej przeciskać się przez naczynia włosowate, co sprzyja lepszemu dotlenieniu tkanek. Mniej rulonów to także mniejsze ryzyko zatorów mikrokrążenia i korzystniejsza reologia krwi po sesji terapeutycznej.
5A2. Dotlenienie krwi (morfologia erytrocytów)
Zdjęcie przed sesją: Obserwuje się pewne odkształcenia erytrocytów. Część krwinek czerwonych ma nieregularny kształt – mogą występować np. echinocyty (erytrocyty o postrzępionych, kolczastych brzegach) lub stomatocyty (z wgłębieniem przypominającym usta). Takie zmiany kształtu często świadczą o stresie komórek lub niedotlenieniu. Brzegi niektórych erytrocytów są poszarpane, co może wskazywać na działanie stresu oksydacyjnego przed sesją.
Zdjęcie po sesji: Większość erytrocytów ma prawidłowy, okrągły dyskowaty (wklęsły) kształt z równymi brzegami. Zdeformowane formy są rzadsze – krwinki wyglądają na bardziej jednolite i symetryczne. Nie widać wyraźnych oznak echinocytów ani innych deformacji. Taki obraz morfologiczny sugeruje, że erytrocyty są w lepszej kondycji: nie noszą cech niedotlenienia ani silnego stresu oksydacyjnego.
Interpretacja: Poprawa kształtu i jednorodności erytrocytów po sesji wskazuje na lepsze dotlenienie krwi oraz stan błon komórkowych. Bardziej sprężyste i prawidłowo uformowane erytrocyty prawdopodobnie efektywniej transportują tlen. Obserwujemy zmniejszoną liczbę komórek o nieregularnych kształtach, co świadczy o zmniejszeniu stresu oksydacyjnego i poprawie ogólnej jakości krwinek czerwonych po pobycie w kamiennym kręgu.
5A3. Lepkość krwi (organizacja komórek)
Zdjęcie przed sesją: Obraz krwi sugeruje zwiększoną jej lepkość. Poza agregacją erytrocytów można dostrzec ewentualną obecność włóknika (fibrynogenu) w postaci delikatnych włókien pomiędzy komórkami lub ogólne zagęszczenie osocza. Erytrocyty tworzą większe skupiska, co podnosi opór przepływu krwi. Taki układ komórek wskazuje, że krew przed sesją była gęstsza, a ryzyko mikrozatorów lub słabszego przepływu krwi było wyższe.
Zdjęcie po sesji: Krew wydaje się rzadsza i mniej lepka. Erytrocyty są rozmieszczone bardziej równomiernie w osoczu – brak dużych skupisk i widocznego sieciowania włóknika. Przestrzenie między krwinkami są wyraźniejsze, co oznacza, że komórki mogą się swobodniej przemieszczać. Obniżona lepkość sprawia, że układ krążenia może wydajniej pompować krew, a tkanki są lepiej perfundowane (dopuszczają sprawniejszy obieg krwi).
Interpretacja: Równomierne rozproszenie erytrocytów i zmniejszenie ich skupiania po sesji sugeruje spadek lepkości krwi. To z kolei oznacza korzystniejszą reologię – krew płynie łatwiej, dostarczając składniki odżywcze i tlen efektywniej do komórek ciała. Mniejsza lepkość i brak zlepów obniża także ryzyko formowania się mikrozakrzepów, co jest pozytywnym efektem zaobserwowanym po sesji.
5A4. Aktywność i struktura erytrocytów
Zdjęcie przed sesją: Niektóre erytrocyty przed sesją wyglądają na mniej aktywne lub uszkodzone. Mogą występować komórki o osłabionej strukturze błony, np. bardziej sztywne, z deformacjami sugerującymi utratę elastyczności. Takie krwinki trudniej zmieniają kształt przy przepływie przez wąskie naczynia. Ogólny obraz może wskazywać, że u tej osoby przed sesją część erytrocytów była w gorszej kondycji, co ograniczało ich funkcjonalność w krążeniu.
Zdjęcie po sesji: Erytrocyty prezentują zdrową strukturę i wysoką elastyczność. Komórki wydają się pełniejsze, błony komórkowe są gładkie i ciągłe, bez oznak uszkodzeń. Erytrocyty łatwo się rozdzielają i nie wykazują tendencji do pękania. W obrazie po sesji można też zauważyć, że aktywność komórkowa jest wyższa – jeśli widoczne są leukocyty (białe krwinki), mogą wyglądać na nieco bardziej pobudzone lub występują w fizjologicznej liczbie (czyli w swych wartościach prawidłowych), co wskazuje na brak negatywnej reakcji zapalnej.
Interpretacja: Lepsza struktura i elastyczność erytrocytów po sesji przekłada się na wydajniejsze funkcjonowanie krwi w organizmie. Krwinki mogą sprawniej przenosić tlen i dostosowywać kształt w kapilarach. Brak oznak poważnych uszkodzeń błon świadczy o stabilności erytrocytów. Drobne zmiany w wyglądzie białych krwinek (jeśli obecne) mogą sugerować pozytywną reakcję organizmu na sesję; nie wskazują na patologiczny stres.
5A5. Powierzchnia erytrocytów
Zdjęcie przed sesją: Powierzchnia wielu erytrocytów wydaje się nierówna lub szorstka. Niektóre krwinki mają drobne wypustki czy nieregularności na błonie komórkowej (co potwierdza obecność wcześniej wspomnianych echinocytów). Szorstka powierzchnia może oznaczać uszkodzenia oksydacyjne lub obecność czynników chemicznych wpływających na błonę komórkową. Widać też sporadycznie fragmenty komórek lub ich bardzo małe cząstki, co może wskazywać na początek procesu hemolizy (pękania erytrocytów).
Zdjęcie po sesji: Erytrocyty mają gładką, jednolitą powierzchnię. Brak jest widocznych wypustek na ich błonach – większość krwinek ma regularny obrys. Nie widać też nowych fragmentów komórek ani oznak nasilenia hemolizy; wręcz przeciwnie, obraz sprawia wrażenie bardziej uporządkowanego. Gładka powierzchnia erytrocytów sugeruje, że błony komórkowe są w lepszym stanie, a komórki są mniej narażone na uszkodzenia.
Interpretacja: Zmiana z chropowatych, uszkodzonych powierzchni erytrocytów przed sesją na gładkie i zdrowe po sesji wskazuje na zmniejszenie stresu oksydacyjnego i poprawę integralności błon komórkowych. Erytrocyty po sesji wydają się zdrowsze, co sprzyja ich dłuższej przeżywalności i efektywnej pracy. Mniej fragmentów komórek na zdjęciu po sesji oznacza, że procesy uszkadzające krwinki zostały zredukowane, co można łączyć z regenerującym wpływem sesji.
5A6. Obserwacje dodatkowe
Hemoliza: Przed sesją można dostrzec niewielkie oznaki hemolizy – np. obecność bardzo bladych, niemal przezroczystych komórek (tzw. „cienie” erytrocytów), świadczących o pęknięciu krwinek i uwolnieniu hemoglobiny do osocza. Po sesji takich zjawisk prawie nie widać. Zmniejszenie hemolizy po sesji sugeruje, że erytrocyty stały się bardziej odporne na pękanie.
Mikropęcherzyki w osoczu: na zdjęciu przed sesją w osoczu między krwinkami widoczne są drobne mikropęcherzyki lub cząsteczki. Mogą to być fragmenty błon komórkowych lub produkty przemiany materii komórek, pojawiające się na skutek stresu. Po sesji ilość tych mikropęcherzyków wydaje się mniejsza – osocze jest czystsze, z mniej licznymi drobnymi cząstkami. To może wskazywać na uspokojenie metabolizmu komórkowego i mniejsze uszkodzenie komórek po sesji.
Kontrast osocze–erytrocyty: Przed sesją osocze było nieco bardziej mętne, a kontrast między erytrocytami a osoczem mniej wyraźny, co może oznaczać obecność białek lub produktów zapalnych zwiększających gęstość osocza. Po sesji osocze wydaje się przejrzystsze, dzięki czemu erytrocyty wyraźnie odcinają się na jego tle. Lepszy kontrast może świadczyć o zmianach w składzie biochemicznym krwi – potencjalnie o obniżeniu poziomu markerów zapalnych lub zmniejszeniu stężenia fibrynogenu.
Podsumowanie i wnioski
Analiza porównawcza mikroskopowych próbek krwi pierwszej osoby testowanej przed i po sesji w kamiennym kręgu wykazała wyraźne zmiany korzystne dla jakości krwi po sesji. Erytrocyty po sesji cechują się lepszą płynnością (mniej agregacji, brak rulonów), prawidłową morfologią (regularny kształt bez deformacji), niższą lepkością krwi (równomierne rozproszenie komórek, mniejsze ryzyko mikrozatorów) oraz lepszą kondycją strukturalną (gładkie błony, mniejsze oznaki hemolizy i stresu oksydacyjnego).
Te zmiany sugerują, że sesja w kamiennym kręgu miała pozytywny wpływ na organizm, przynajmniej w krótkoterminowej perspektywie widocznej w próbce krwi. Poprawa mikrokrążenia i dotlenienia krwi oznacza, że tkanki mogą być lepiej zaopatrywane w tlen i składniki odżywcze. Mniejsza agregacja i lepkość (5A4) krwi obniża ryzyko powstawania zakrzepów wewnątrznaczyniowych. Ogólnie rzecz biorąc, krew po sesji prezentuje się zdrowiej i bardziej dynamicznie, co świadczy o korzystnych zmianach fizjologicznych mogących wynikać z uczestnictwa w sesji w kamiennym kręgu.
5B. Druga osoba eksperymentu
5B1. Płynność krwi (agregacja erytrocytów)
Na zdjęciu przed sesją zaobserwowano wyraźną agregację erytrocytów – czerwone krwinki zlepiały się ze sobą, formując rulony. Taka zlepiona struktura ograniczała płynność krwi i utrudniała mikrokrążenie w najmniejszych naczyniach. Gęsto ułożone rulony erytrocytów świadczyły o zwiększonej lepkości krwi oraz potencjalnie słabszym dotlenieniu tkanek.
Po sesji: Erytrocyty są wyraźnie bardziej rozproszone. Zniknęła tendencja do zlepiania się krwinek w rulony – większość czerwonych krwinek występuje pojedynczo, ewentualnie w bardzo małych grupkach. Taki obraz wskazuje na jednoznaczną poprawę płynności krwi i lepsze mikrokrążenie. Krew o lepszej płynności łatwiej dociera do drobnych naczyń włosowatych, co sprzyja efektywniejszemu dostarczaniu tlenu i składników odżywczych do komórek organizmu.
5B2. Dotlenienie (morfologia erytrocytów)
Przed sesją: Kształt części erytrocytów odbiegał od normy, co sugeruje niedotlenienie lub stres oksydacyjny. Pojawiały się erytrocyty o nieregularnym obrysie – możliwe echinocyty (krwinki z kolczastymi wypustkami) świadczące o obciążeniu wolnymi rodnikami. Niektóre krwinki mogły być lekko zdeformowane lub mniej sprężyste, co oznacza, że błony komórkowe erytrocytów były narażone na czynniki uszkadzające (np. stres oksydacyjny).
Po sesji: Morfologia czerwonych krwinek uległa poprawie. Erytrocyty mają bardziej jednolity, okrągły kształt i prawidłową dwuwklęsłą formę. Nie zaobserwowano form z kolczastymi wypustkami – większość krwinek wygląda na zdrowe i elastyczne. Taka poprawa sugeruje lepsze dotlenienie krwi oraz redukcję stresu oksydacyjnego po sesji, dzięki czemu błony erytrocytów odzyskały prawidłową strukturę.
5B3. Lepkość krwi (organizacja komórek)
Zdjęcie przed sesją: W osoczu widoczne były oznaki podwyższonej lepkości. Między zlepionymi erytrocytami dostrzegalne są włókna fibrynogenu tworzące sieć, która dodatkowo zagęszczała krew. Takie fibrynowe nitki oraz skupiska erytrocytów wskazują na ryzyko tworzenia mikrozakrzepów – krew była gęstsza, co mogło spowalniać przepływ i zwiększać obciążenie serca.
Po sesji: Obraz krwi sugeruje zmniejszenie lepkości. Erytrocyty rozmieszczone są bardziej równomiernie w osoczu, a przestrzenie między nimi są czystsze – włókna fibryny jeśli występują, to w znacznie mniejszej ilości. Mniejsza skłonność krwinek do tworzenia skupisk oznacza też redukcję ryzyka mikrozakrzepów. Krew po sesji ma cechy bardziej rzadkiej i płynnej, co sprzyja sprawniejszemu krążeniu.
5B4. Aktywność i struktura krwinek
Przed sesją: Czerwone krwinki wykazywały oznaki obniżonej aktywności – były mniej ruchliwe, często unieruchomione w zlepach. Struktura ich błon komórkowych wydawała się osłabiona, co przejawiało się tendencją do zlepiania i deformacji. Białe krwinki (leukocyty) obecne w próbce nie wykazywały wzmożonej aktywności; ich liczba i wygląd odpowiadały stanowi spoczynkowemu, co oznacza brak silnej reakcji immunologicznej w chwili pobrania próbki przed sesją.
Po sesji: Erytrocyty wydają się bardziej dynamiczne – pojedyncze krwinki łatwiej zmieniają położenie, nie są uwięzione w dużych agregatach. Wskazuje to na poprawę elastyczności błon i większą żywotność komórek. Struktura błon erytrocytów po sesji jest prawdopodobnie stabilniejsza, skoro krwinki nie ulegają już tak łatwo zlepianiu. Zaobserwowano też pojedyncze białe krwinki; ich obecność w polu widzenia przy braku patologicznych objawów sugeruje, że układ odpornościowy funkcjonuje normalnie. Nie stwierdzono oznak nadmiernej aktywacji leukocytów ani ich degradacji – co oznacza, że sesja nie wywołała negatywnej reakcji zapalnej, a ewentualne subtelne pobudzenie odporności, które mieści się w normie.
5B5. Powierzchnia erytrocytów
Przed sesją: Powierzchnia wielu erytrocytów była niejednorodna i nieregularna. Na brzegach niektórych krwinek widoczne były drobne nierówności lub wypustki, co świadczy o uszkodzeniach lub napięciu błony komórkowej (często spowodowanym stresem oksydacyjnym). Zdarzały się także fragmenty błon lub drobne fragmentowane krwinki, co oznaczało początek procesu hemolizy części erytrocytów u uczestnika eksperymentu. Taki stan wskazuje na obniżoną jakość krwi – krwinki były bardziej podatne na uszkodzenia.
Po sesji: Erytrocyty mają gładką i jednolitą powierzchnię. Brak jest widocznych nierówności czy uszkodzeń na błonach komórkowych – czerwone krwinki wyglądają zdrowo, bez oznak fragmentacji. Poprawa struktury powierzchni erytrocytów sugeruje, że krew odzyskała równowagę: zmniejszył się wpływ czynników uszkadzających błony, a erytrocyty prawdopodobnie się regenerują. Brak fragmentowanych krwinek po sesji oznacza również poprawę jakości krwi i mniejsze nasilenie procesów hemolitycznych.
5B6. Obserwacje dodatkowe
Nie zaobserwowano na zdjęciu po sesji patologicznych form czerwonych krwinek. Wielkość erytrocytów wydaje się bardziej ujednolicona – brak widocznych mikrocytów czy makrocytów. Również fragmentowane krwinki nie występują po sesji, co wskazuje na zahamowanie procesów uszkadzających erytrocyty. Normalizacja rozmiarów i kształtów erytrocytów świadczy o poprawie stanu hematologicznego i lepszej homeostazie organizmu po przeprowadzonej sesji.
Przed sesją osocze było mniej przejrzyste. Między krwinkami widać było drobne agregaty białkowe i włókna fibrynogenu, nadające osoczu lekko mętny wygląd. Obecność tych struktur sugeruje toczący się proces zapalny lub stres, w wyniku którego białka osocza (takie jak fibrynogen) są aktywowane i tworzą włókienka. Taka sytuacja sprzyja powstawaniu mikroskrzepów i świadczy o podwyższonym poziomie białek ostrej fazy we krwi. Po sesji osocze wydaje się czystsze i bardziej klarowne. Przestrzenie pomiędzy erytrocytami są wolne od widocznych zanieczyszczeń białkowych – fibryna, jeśli jest obecna, to w śladowych ilościach. Poprawa przejrzystości osocza wskazuje, że zmniejszyło się pobudzenie układu krzepnięcia i stan zapalny został złagodzony. Krew po sesji ma bardziej fizjologiczny skład, co sprzyja jej prawidłowym funkcjom transportowym.
W przypadku drugiej osoby testowanej mamy w preparacie krwi przed sesją zauważalne pewne nietypowe struktury, mogące wskazywać na obecność toksyn lub metali ciężkich. Były to drobne cząstki i osady w osoczu – ciemniejsze punkty i fragmenty, które nie pochodziły od komórek krwi. Takie elementy mogą oznaczać zanieczyszczenia krwiobiegu, np. kryształy kwasu moczowego, złogi cholesterolu lub mikroślady metali ciężkich. Ich obecność świadczy o obciążeniu organizmu toksynami przed sesją. Po sesji nie stwierdzono wyraźnej obecności opisanych wyżej zanieczyszczeń. Osocze jest wizualnie czystsze – nie widać już drobnych cząstek czy osadów między krwinkami. Może to oznaczać, że sesja przyczyniła się do lepszego oczyszczenia krwi z toksyn!!! (poprzez mobilizację mechanizmów detoksykacji organizmu). Brak widocznych toksycznych artefaktów w próbce po zabiegu to pozytywny sygnał zmniejszenia obciążenia organizmu szkodliwymi substancjami.
U drugiej osoby testowanej pośrednie oznaki ze zdjęcia przed sesją mogą sugerować lekkie zaburzenie równowagi kwasowo-zasadowej krwi w kierunku kwasicy. Świadczyć o tym mogła skłonność erytrocytów do zlepiania (kwasowe pH sprzyja agregacji krwinek) oraz obecność echinocytów – te kolczaste erytrocyty często występują przy zakwaszeniu organizmu i stresie oksydacyjnym. Taki stan mógł oznaczać, że pH krwi było nieznacznie obniżone przed sesją.
Po sesji poprawa obrazu krwi sugeruje, że równowaga pH mogła przesunąć się w stronę bardziej zasadowej (fizjologicznej). Rozproszenie erytrocytów bez rulonów i ich prawidłowe kształty wskazują, że krew odzyskała optymalne warunki biochemiczne. Erytrocyty funkcjonują najlepiej przy odpowiednim pH; fakt, że nie tworzą już agregatów i nie wykazują cech stresu, pośrednio sugeruje, że homeostaza kwasowo-zasadowa uległa po sesji poprawie.
Analiza porównawcza próbek krwi sprzed i po sesji wykazała jednoznacznie korzystny wpływ sesji na organizm drugiej osoby eksperymentu. Po sesji krew cechuje się lepszą płynnością, bardziej prawidłową morfologią erytrocytów oraz czystszym osoczem. Zmniejszyła się agregacja krwinek i ilość fibrynogenu, co obniża ryzyko zakrzepów i poprawia dotlenienie tkanek. Erytrocyty odzyskały prawidłowy kształt i powierzchnię, a ewentualne toksyczne obciążenia zostały zredukowane. Wszystkie te zmiany świadczą o poprawie ogólnej kondycji krwi. Wyniki sugerują, że przeprowadzona sesja terapeutyczna miała pozytywny efekt na zdrowie tejże osoby, wspierając procesy regeneracyjne i homeostatyczne w jej organizmie.
5C. Trzecia osoba eksperymentu
5C1. Płynność krwi (agregacja erytrocytów)
Stan przed sesją: Zlepianie się erytrocytów w charakterystyczne rulony. Erytrocyty przed sesją wykazują tendencję do agregacji – widoczne są stosy rulonowe. Taka agregacja erytrocytów wskazuje na obniżoną płynność krwi; sklejone krwinki trudniej przedostają się przez drobne naczynia włosowate. Obecność licznych rulonów bywa związana z podwyższonym poziomem białek ostrej fazy (np. fibrynogenu) i może świadczyć o stanie zapalnym. Wiadomo, że nazbyt liczne rulony mogą upośledzać mikrokrążenie, gdyż naczynia włosowate mogą przepuszczać tylko pojedyncze, nieposklejane erytrocyty.
Stan po sesji: Erytrocyty pojawiają się pojedynczo, brak agregatów (poprawa płynności). Po sesji obraz krwi uległ wyraźnej poprawie – czerwone krwinki są rozproszone pojedynczo i nie tworzą już skupisk. Brak formacji rulonowych oznacza, że płynność krwi zwiększyła się, a mikrokrążenie powinno przebiegać sprawniej. Erytrocyty swobodnie przemieszczające się w osoczu sugerują obniżenie poziomu fibrynogenu lub innych czynników sprzyjających zlepianiu, co zmniejsza ryzyko zatorów w najmniejszych naczyniach. Lepsza płynność krwi przekłada się na efektywniejsze dostarczanie tlenu i składników odżywczych do tkanek po przebytej sesji.
5C2. Dotlenienie (morfologia erytrocytów)
Stan przed sesją: Niejednorodne kształty erytrocytów (echinocyty – postrzępione brzegi). Morfologia czerwonych krwinek przed sesją wskazuje na niedotlenienie i stres oksydacyjny. Widoczne są erytrocyty o nieregularnym kolczastym kształcie (tzw. echinocyty), zamiast typowych gładkich dysków. Pojawienie się echinocytów oznacza uszkodzenia błony komórkowej na skutek działania wolnych rodników lub zaburzeń równowagi wewnątrzkomórkowej. Badania wskazują, że stres oksydacyjny prowadzi do uszkodzeń błon i formowania echinocytów. Tak zmienione krwinki mają obniżoną zdolność przenoszenia tlenu, co potwierdza, że przed sesją krew była słabiej natleniona, a komórki czerwone znajdowały się w mniej korzystnym stanie funkcjonalnym.
Stan na zdjęciu po sesji: Erytrocyty o prawidłowej morfologii (gładkie dyskowate komórki). Po sesji morfologia erytrocytów uległa normalizacji – większość krwinek czerwonych ma prawidłowy, okrągły kształt dyskowaty, bez widocznych wypustek na powierzchni. Zanik echinocytów oraz innych deformacji świadczy o poprawie dotlenienia krwi i zmniejszeniu stresu oksydacyjnego. Błony komórkowe erytrocytów są bardziej stabilne, co sugeruje przywrócenie równowagi metabolicznej. Krwinki wydają się bardziej sprężyste i zdolne do skutecznej wymiany gazowej, co oznacza, że ta krótka sesja terapeutyczna korzystnie wpłynęła na zdolność krwi do transportu tlenu.
5C3. Lepkość krwi (organizacja komórek)
Przed sesją zaobserwowano zwiększoną lepkość krwi, wynikającą z zaburzonej organizacji komórek i zagęszczenia osocza. Erytrocyty tworzące skupiska i obecność włókien fibryny w tle osocza sugerują, że krew była gęstsza, niż jest to normą. Fibrynogen obecny w osoczu mógł sprzyjać powstawaniu mikroskopijnych skrzeplin i sklejaniu komórek, podnosząc ryzyko mikrozakrzepów. W takiej krwi krążenie jest spowolnione, a serce musi wykonać większą pracę, by przepchnąć gęstą krew przez naczynia.
Po sesji organizacja elementów morfotycznych krwi jest wyraźnie lepsza, co przekłada się na niższą lepkość. Erytrocyty są równomiernie rozmieszczone w osoczu, które stało się bardziej przejrzyste i wolne od nadmiaru włóknika. Reologia krwi uległa poprawie – krew jest rzadsza, łatwiej przepływa i skuteczniej dociera do drobnych naczyń. Zmniejszenie lepkości oznacza również mniejsze prawdopodobieństwo formowania się mikrozakrzepów, co świadczy o korzystnym przeciwzapalnym efekcie sesji.
5C4. Aktywność i struktura krwinek
Przed sesją zauważono oznaki obniżonej aktywności erytrocytów. Świadczyć o tym mogły małe zmiany w ich kształcie i układzie – krwinki wydawały się mniej dynamiczne, często posklejane, co oznacza słabszą aktywność elektryczną ich błon (niższy potencjał zeta). Struktura błon komórkowych przed zabiegiem była prawdopodobnie osłabiona (widoczne nieregularności jak w echinocytach), co oznaczało mniejszą elastyczność erytrocytów i krótszy czas ich życia. Białe krwinki przed sesją również nie wykazywały wzmożonej aktywności – nie zauważono np. wyraźnych ruchów ani interakcji z erytrocytami, co mogło wskazywać na pewną stagnację układu odpornościowego.
Po sesji erytrocyty wydają się bardziej aktywne i zdrowe strukturalnie. Choć analiza mikroskopowa to nieruchomy obraz, pośrednio można wnosić o poprawie ich funkcjonalności: krwinki są rozdzielone (co wskazuje na właściwy ładunek na powierzchni błon, odpychający je wzajemnie) i mają regularny kształt. Prawdopodobnie zwiększyła się ich elastyczność, co ułatwi im przeciskanie się przez mikronaczynia. Struktura błon komórkowych jest bardziej jednorodna, co sugeruje lepszy stan odżywienia i dotlenienia komórek. Odnośnie leukocytów – po sesji widać subtelne zmiany świadczące o ich aktywacji immunologicznej: białe krwinki wydają się bardziej wyraźne i gotowe do reakcji (np. obecność granul w cytoplazmie może wskazywać na ich pobudzenie). To wszystko sugeruje, że sesja pozytywnie wpłynęła zarówno na czerwone, jak i białe krwinki.
5C5. Powierzchnia erytrocytów
Przed sesją powierzchnia wielu erytrocytów była niejednorodna – na brzegach części komórek dostrzeżono nieregularności i nierówności. Takie zmiany na powierzchni (mikrouszkodzenia błon, drobne wypustki) są typowe przy stresie oksydacyjnym lub działaniu toksyn, które atakują błony komórkowe. Niejednorodna powierzchnia skutkuje gorszą elastycznością krwinek i może sprzyjać ich sklejaniu. Zaobserwowano także pojedyncze fragmenty erytrocytów (schistocyty) w preparacie przed sesją, co może oznaczać, że część komórek uległa uszkodzeniu lub rozpadowi w krwiobiegu (potencjalny objaw mikrohemolizy lub mechanicznego stresu krwinek).
Po sesji erytrocyty cechują się gładką i jednolitą powierzchnią. Błony większości krwinek są ciągłe, bez widocznych defektów, co świadczy o zmniejszeniu stresu oksydacyjnego działającego na komórki. Taka poprawa sugeruje, że w środowisku wewnętrznym nastąpiła regeneracja – błony komórkowe odbudowały się lub uszkodzone erytrocyty zostały zastąpione zdrowszymi. Jeśli pojawiły się nieliczne fragmenty komórek po sesji, mogą one wskazywać na trwający proces usuwania starych lub uszkodzonych erytrocytów i zastępowania ich nowymi (co paradoksalnie jest oznaką oczyszczania i odnowy krwi). Ogólnie jednak, większość erytrocytów po terapii prezentuje gładką powierzchnię, co oznacza poprawę jakości krwinek czerwonych i ich zdolności do prawidłowego funkcjonowania.
5C6. Obserwacje dodatkowe
Przeprowadzona analiza mikroskopowa krwi wykazała jednoznacznie korzystne zmiany w parametrach krwi tegoż uczestnika eksperymentu po odbyciu sesji. We wszystkich ocenianych kryteriach zaobserwowano poprawę: erytrocyty „zrezygnowały” z tworzenia agregatów i powróciły do pojedynczego rozproszenia, co usprawnia mikrokrążenie i zwiększa dostarczanie tlenu do tkanek. Morfologia krwinek czerwonych uległa normalizacji – zniknęły oznaki niedotlenienia i stresu oksydacyjnego (echinocyty), a błony komórkowe są zdrowsze i bardziej integralne. Lepkość krwi obniżyła się dzięki zmniejszeniu ilości fibryny i lepszemu rozmieszczeniu elementów morfotycznych, co redukuje ryzyko powstawania mikrozatorów. Białe krwinki wróciły do prawidłowego poziomu liczebności i wyglądu, wskazując na wyciszenie stanu zapalnego i równowagę immunologiczną. Z krwi zniknęły nieprawidłowe formy i zanieczyszczenia – osocze jest przejrzyste, wolne od widocznych toksyn czy agregatów, co świadczy o procesach oczyszczania zachodzących w organizmie. Wszystkie te zmiany sugerują, że sesja wywarła pozytywny wpływ na organizm uczestnika eksperymentu. Poprawiła się jakość krwi, co w praktyce przekłada się na lepsze odżywienie i dotlenienie narządów, sprawniejsze usuwanie produktów przemiany materii oraz ogólne wzmocnienie kondycji zdrowotnej. Uczestnik nr 3 tego eksperymentu odnotował wyraźną korzyść z przeprowadzonej sesji, o czym świadczą opisane powyżej pozytywne zmiany w obrazie krwi.
5C. Czwarta osoba eksperymentu
5D1. Płynność krwi (agregacja erytrocytów)
Przed sesją zaobserwowano znaczną agregację erytrocytów, w tym gęste zgrupowania, rulonowania i skupiska, co wskazuje na zwiększoną lepkość krwi. Analiza wykazała, że erytrocyty były ułożone w stosy, z wyraźnymi obszarami gęstego zgrupowania, szczególnie w centralnej części obrazu, co sugeruje potencjalnie gorsze mikrokrążenie.
Agregacja była nadal obecna, ale z mniejszym stopniem gęstych zgrupowań. Obserwowano mniej skupisk, co może wskazywać na lekką poprawę płynności krwi, choć formacje rulonowe nadal były widoczne.
Porównanie wskazuje na to, że sesja poprawiła płynność, redukując gęstość zgrupowań, co może zmniejszyć ryzyko zaburzeń przepływu krwi.
5D2. Dotlenienie (morfologia erytrocytów)
Przed sesją erytrocyty wydawały się zniekształcone, z nieregularnymi kształtami, co może wskazywać na niedotlenienie. Obserwowano potencjalne oznaki stresu oksydacyjnego, takie jak poszarpane krawędzie, co sugeruje uszkodzenia błon komórkowych.
Po sesji erytrocyty miały prawidłowy, okrągły kształt, bez deformacji, takich jak echinocyty czy stomatocyty. Były bardziej jednolite i sprężyste, co wskazuje na lepsze dotlenienie i brak oznak stresu oksydacyjnego.
Istnieje znacząca poprawa w morfologii erytrocytów, co sugeruje, że sesja mogła poprawić dotlenienie tkanek, co jest kluczowe dla zdrowia układu krążenia.
5D3. Lepkość krwi (organizacja komórek)
Przed sesją komórki były nierównomiernie rozproszone, z wyraźnym zgrupowaniem, co wskazuje na wyższą lepkość i potencjalne ryzyko mikrozakrzepów. Obserwowano potencjalne oznaki obecności fibrynogenu lub innych elementów zwiększających lepkość, co mogło wpływać na organizację komórek. Po sesji erytrocyty były bardziej równomiernie rozproszone, z mniejszym zgrupowaniem, co wskazuje na poprawę reologii krwi. Zmniejszona ilość skupisk komórek sugeruje mniejsze ryzyko mikrozakrzepów, co jest korzystne dla mikrokrążenia.
Sesja obniżyła lepkość, poprawiając organizację komórek, co może mieć pozytywny wpływ na przepływ krwi.
5D4. Aktywność i struktura erytrocytów
Przed sesją zaobserwowano oznaki deformacji erytrocytów, takie jak nieregularne kształty, co może wskazywać na niską aktywność i osłabioną strukturę błon komórkowych oraz na osłabione funkcjonowanie układu krążenia. Nie zaobserwowano wyraźnych zmian w liczbie lub aktywności białych krwinek, co ogranicza ocenę reakcji organizmu.
Po sesji erytrocyty są dynamiczne, elastyczne i bez deformacji, co sugeruje lepsze funkcjonowanie układu krążenia. Nie zaobserwowano znaczących zmian w białych krwinkach, ale poprawa w erytrocytach wskazuje na pozytywną reakcję organizmu.
Nastapiła znacząca poprawa aktywności i struktury krwinek, co może wskazywać na adaptację organizmu do sesji.
5D5. Powierzchnia erytrocytów
Przed sesją powierzchnie erytrocytów były szorstkie i nieregularne, co może wskazywać na stres oksydacyjny lub uszkodzenia błon komórkowych. Zaobserwowano potencjalne fragmentowane erytrocyty, co sugeruje gorszą jakość krwi.
Po sesji powierzchnie były gładkie i jednolite, bez fragmentacji, co wskazuje na regenerację i poprawę funkcji erytrocytów.
Sesja znacząco poprawiła jakość powierzchni erytrocytów, redukując oznaki uszkodzeń. Sesja poprawiła płynność, choć agregacja nie została całkowicie wyeliminowana.
5D6. Obserwacje dodatkowe
Porównując zdjęcia obrazu krwi przed i po sesji, można zauważyć wyraźne różnice wskazujące na pozytywne skutki sesji: poprawę płynności krwi (choć agregacja nie została całkowicie wyeliminowana) oraz znaczną poprawę dotlenienia i morfologii erytrocytów. Widoczna jest też lepsza organizacja komórek (sugerująca niższą lepkość i mniejsze ryzyko mikrozakrzepów), jak też wyraźna poprawa aktywności i struktury krwinek oraz jakości powierzchni erytrocytów.
Efekty te wskazują na proces adaptacyjny organizmu w kierunku lepszego mikrokrążenia, redukcji stresu oksydacyjnego i poprawy homeostazy.
Dla osoby nr 4 eksperyment w kamiennym kręgu wskazuje na korzystny wpływ na organizm, szczególnie w zakresie poprawy mikrokrążenia, redukcji stresu oksydacyjnego i lepszej homeostazy. Zmiany w parametrach, takie jak poprawa morfologii erytrocytów i redukcja agregacji, wskazują na adaptację organizmu do sesji.
Przed sesją zaobserwowano potencjalne skupiska, które mogły wskazywać na zwiększoną aktywność płytek, co może być związane z wyższym ryzykiem zakrzepów. Po sesji liczba płytek wydawała się bardziej równomierna, co sugeruje stabilizację.
Nie zaobserwowano wyraźnych zmian w liczbie białych krwinek, ale po sesji zaobserwowano potencjalnie mniej oznak stanu zapalnego, co może wskazywać na redukcję stresu.
5E. Piąta osoba eksperymentu
5E1. Płynność krwi (agregacja erytrocytów)
Zdjęcia przed sesją wskazują na znaczną agregację erytrocytów, co sugeruje układanie się komórek w możliwe formacje rulonowe, przekładające się na zwiększoną lepkość.
Po sesji nadal widoczna jest agregacja, ale niektóre obszary pokazują bardziej rozproszone komórki, co może wskazywać na poprawę płynności. To może sugerować lepsze mikrokrążenie, co jest zgodne z potencjalnymi efektami medytacji na redukcję stresu i poprawę przepływu krwi.
Sesja zmniejszyła do pewnego stopnia agregację, potencjalnie poprawiając mikrokrążenie.
5E2. Dotlenienie (morfologia erytrocytów)
Przed sesją erytrocyty nie mają właściwych, optymalnych kształtów (wydłużone, karbowane lub segmentowane), co odbiega od typowego kształtu dwuwklęsłego dysku, wskazującego na zdrowe komórki. Takie deformacje mogą sugerować niedotlenienie lub stres oksydacyjny.
Po sesji jest podobnie: kształty są z wydłużonymi, zakrzywionymi i segmentowanymi formami, bez widocznej poprawy w porównaniu do stanu przed sesją. Jest to jedyny przypadek wśród ośmiu uczestników eksperymentu, gdy po sesji jest brak jednolitych, sprężystych erytrocytów, co sugeruje, że dotlenienie nie uległo znaczącej poprawie.
5E3. Lepkość krwi (organizacja komórek)
Przed sesją agregacja komórek i ich nakładanie się sugerują zwiększoną lepkość, co może być związane z obecnością fibrynogenu lub innych elementów osocza wpływających na reologię krwi.
Po sesji widzialna jest mniej wyraźna agregacja w niektórych obszarach i może to wskazywać na lepszą organizację komórek, potencjalnie obniżając lepkość.
5E4. Aktywność i struktura krwinek
Zdjęcia nie dostarczają wystarczających informacji o aktywności czy elastyczności erytrocytów ani o zmianach w liczbie czy aktywności leukocytów. Zdjęcia nie dostarczają podstawy do stwierdzenia, czy sesja wpłynęła na aktywność i strukturę krwinek.
5E5. Powierzchnia erytrocytów
Przed sesją powierzchnia komórek jest teksturowana, z żółtawo-brązowym odcieniem, co może wskazywać na stres oksydacyjny lub uszkodzenia błon komórkowych.
Po sesji powierzchnia jest również teksturowana, z brązowym odcieniem i zielonkawymi tonami, które mogą być artefaktem obrazu, a nie zmianą biologiczną. Analiza koloru (zielonkawe tony) nie wskazuje na poprawę, a raczej na możliwe różnice w technice obrazowania.
Brak wyraźnych różnic w powierzchni erytrocytów między zdjęciami przed i po sesji, co sugeruje, że sesja nie wpłynęła jednoznacznie na tę kategorię.
5E6. Obserwacje dodatkowe
Sesja terapeutyczna w kamiennym kręgu wydaje się mieć w tym przypadku niewielki pozytywny wpływ na płynność krwi, co może być związane z potencjalnym zmniejszeniem agregacji erytrocytów po sesji. Jednak inne parametry, takie jak morfologia, lepkość czy powierzchnia, nie wykazały znaczących zmian. Uwzględniając, że obrazy mogą nie być typowymi obrazami komórek krwi, a jak we wstępie zaznaczono, są sugestywne, ze względu na doszukiwanie się anomalii i stanów chorobowych przez operatora mikroskopu, należy traktować tę ocenę z ostrożnością.
Aby uzupełnić analizę, rozważono dodatkowe kryteria, takie jak obecność fragmentów erytrocytów (schizocytów), które mogą wskazywać na uszkodzenia mechaniczne, oraz poziom hemolizy, który mógłby sugerować stres oksydacyjny. Jednak zdjęcia nie mówią nam o tych elementach, co ogranicza możliwość oceny.
Sesja wpłynęła na potencjalną lekką poprawę płynności krwi, ale bez znaczących zmian w innych parametrach. Być może taka 30-minutowa sesja była dla tego uczestnika eksperymentu zbyt krótka i nie mogła wpłynąć na znaczące zmiany.
Nie można jednoznacznie stwierdzić, że sesja wpłynęła na homeostazę organizmu, ale istnieje możliwość, że wsparła proces adaptacyjny w kierunku lepszej mikrocyrkulacji.
5F. Szósta osoba eksperymentu
5F1. Płynność krwi (agregacja erytrocytów)
Przed sesją widoczne są liczne rulony erytrocytów (zlepki komórek przypominające stos monet), co wskazuje na zwiększoną lepkość krwi i ograniczoną płynność. Taka agregacja może sugerować trudności w mikrokrążeniu oraz potencjalne ryzyko niedotlenienia tkanek.
Na zdjęciu po sesji w kręgu erytrocyty są bardziej odseparowane, co świadczy o poprawie płynności krwi. Zmniejszona agregacja sugeruje lepsze mikrokrążenie i mniejsze ryzyko powstawania mikrozakrzepów.
5F2. Dotlenienie (morfologia erytrocytów)
Przed sesją występują erytrocyty o nieregularnym kształcie, z oznakami deformacji, co może wskazywać na stres oksydacyjny lub niedotlenienie. Niektóre komórki mają poszarpane krawędzie, co dodatkowo potwierdza obecność stresu oksydacyjnego.
Po sesji erytrocyty są bardziej jednolite i okrągłe, co sugeruje poprawę ich elastyczności i funkcji transportu tlenu. Zmniejszenie liczby zdeformowanych komórek wskazuje na lepsze dotlenienie organizmu po sesji.
5F3. Lepkość krwi (organizacja komórek)
Zdjęcie sprzed sesji pokazuje obecność struktur fibrynogenowych i skupisk erytrocytów, wskazującą na zwiększoną lepkość osocza, co może utrudniać przepływ krwi w naczyniach włosowatych.
Po sesji komórki są bardziej równomiernie rozproszone, a osocze wydaje się mniej obciążone fibrynogenem lub innymi czynnikami zwiększającymi lepkość. To oznacza poprawę reologii krwi i zmniejszenie ryzyka mikrozakrzepów.
5F4. Aktywność i struktura krwinek
Na zdjęciu sprzed sesji widoczne są oznaki niskiej aktywności erytrocytów, takie jak sztywność błon komórkowych i deformacje strukturalne. Mogą one świadczyć o osłabionej funkcji układu krążenia oraz obniżonej zdolności erytrocytów do przenoszenia tlenu i składników odżywczych.
Po sesji erytrocyty wydają się bardziej dynamiczne i elastyczne, co może wskazywać na poprawę funkcji układu krążenia oraz lepszą adaptację do zmian środowiskowych po sesji terapeutycznej.
5F5. Powierzchnia erytrocytów
Zdjęcie sprzed sesji mówi nam, że powierzchnie wielu erytrocytów są nieregularne i szorstkie, co sugeruje uszkodzenia błon komórkowych spowodowane stresem oksydacyjnym lub innymi czynnikami patologicznymi.
Po sesji powierzchnie erytrocytów są gładsze i bardziej jednolite, co wskazuje na regenerację błon komórkowych oraz ogólną poprawę jakości krwi.
5F6. Obserwacje dodatkowe
Zmniejszenie agregacji erytrocytów w na zdjęciu po sesji wskazuje na poprawę płynności krwi i mikrokrążenia. Lepsza morfologia erytrocytów na zdjęciu po sesji sugeruje poprawę dotlenienia organizmu. Redukcja lepkości osocza na zdjęciu po sesji świadczy o zmniejszeniu ryzyka zakrzepowego. Poprawa struktury błon komórkowych oraz aktywności erytrocytów na zdjęciu po sesji wskazuje na korzystny wpływ tejże sesji na funkcjonowanie układu krążenia.
Gładkie powierzchnie erytrocytów na zdjęciu po sesji potwierdzają redukcję stresu oksydacyjnego.
Na podstawie analizy mikroskopowej próbek krwi można stwierdzić, że sesja terapeutyczna w kamiennym kręgu miała korzystny wpływ na organizm osoby nr 6 w tym eksperymencie. Zaobserwowano poprawę płynności krwi, lepsze dotlenienie tkanek, zmniejszenie lepkości osocza oraz regenerację struktury błon komórkowych erytrocytów. Takie zmiany mogą świadczyć o adaptacyjnym procesie organizmu prowadzącym do poprawy homeostazy, redukcji stresu oksydacyjnego oraz lepszego funkcjonowania układu krążenia.
Zaleca się kontynuację takich terapii jako wspomagających zdrowie z holistycznego punktu widzenia, szczególnie w kontekście poprawy mikrokrążenia i redukcji stresu fizjologicznego.
5G. Siódma osoba eksperymentu
5G1. Płynność krwi (agregacja erytrocytów)
Na zdjęciu sprzed sesji widoczne są rulony erytrocytów, co wskazuje na zwiększoną lepkość i tendencję do agregacji. Erytrocyty są zgrupowane w większe skupiska, co może świadczyć o obniżonej płynności krwi i utrudnionym mikrokrążeniu.
Po sesji erytrocyty są bardziej odseparowane, co sugeruje poprawę płynności krwi. Zmniejszona adhezja komórek wskazuje na lepszy przepływ w mikrokrążeniu.
5G2. Dotlenienie (morfologia erytrocytów)
Na zdjęciu sprzed sesji występują zdeformowane erytrocyty (np. nieregularne kształty, echinocyty), co może być oznaką stresu oksydacyjnego lub niedotlenienia. Niektóre komórki mają poszarpane krawędzie, co świadczy o ich uszkodzeniu.
Po sesji erytrocyty są bardziej jednolite i mają prawidłowy okrągły kształt, co sugeruje lepsze dotlenienie i regenerację. Zmniejszyła się liczba komórek zdeformowanych, co może świadczyć o redukcji stresu oksydacyjnego.
5G3. Lepkość krwi (organizacja komórek)
Przed sesją w osoczu widoczne są skupiska erytrocytów oraz elementy mogące wskazywać na obecność fibrynogenu, co zwiększa lepkość krwi. Organizacja komórek jest chaotyczna, z tendencją do tworzenia mikrozakrzepów.
Po sesji erytrocyty są bardziej równomiernie rozproszone, co wskazuje na poprawę reologii krwi i zmniejszenie ryzyka mikrozakrzepów.
5G4. Aktywność i struktura krwinek
Przed sesją erytrocyty wykazują oznaki niskiej aktywności – deformacje błon komórkowych oraz osłabioną strukturę. Niektóre białe krwinki wydają się być mniej aktywne lub uszkodzone.
Po sesji erytrocyty są bardziej elastyczne i dynamiczne, co może sugerować poprawę funkcjonowania układu krążenia. Nie zaobserwowano istotnych zmian w liczebności białych krwinek, ale ich struktura wydaje się bardziej wyrazista.
5G5. Powierzchnia erytrocytów
Przed sesją powierzchnie wielu erytrocytów są nieregularne i szorstkie, co może świadczyć o stresie oksydacyjnym lub uszkodzeniach błon komórkowych. Widoczne są fragmentacje komórek.
Po sesji powierzchnie erytrocytów są bardziej gładkie i jednolite, co wskazuje na regenerację błon komórkowych oraz poprawę jakości krwi.
5G6. Obserwacje dodatkowe
Wyraźne różnice są zauważalne w (a) płynności: Zmniejszenie agregacji erytrocytów po sesji wskazuje na lepszą płynność krwi. W (b) dotlenieniu: Poprawa morfologii erytrocytów po sesji sugeruje lepsze dotlenienie organizmu. W (c) lepkości: Równomierne rozproszenie erytrocytów na zdjęciu po sesji wskazuje na zmniejszenie lepkości krwi. W (d) aktywności: Erytrocyty po sesji wykazują większą elastyczność i lepszą strukturę błon. W (e) powierzchni: Gładkie powierzchnie erytrocytów po sesji świadczą o regeneracji błon komórkowych.
Na podstawie analizy mikroskopowej można stwierdzić, że sesja terapeutyczna w kamiennym kręgu miała korzystny wpływ na organizm osoby nr 7 w tym eksperymencie. Poprawiła płynność i reologię krwi. Zwiększyła dotlenienie erytrocytów oraz zmniejszyła stres oksydacyjny. Zredukowała lepkość krwi poprzez zmniejszenie agregacji komórek. Usprawniła funkcjonowanie układu krążenia dzięki poprawie struktury błon komórkowych. Efekty te mogą wskazywać na proces adaptacyjny organizmu w kierunku lepszej mikrocyrkulacji oraz poprawy homeostazy, co jest zgodne z pozytywnym wpływem terapii alternatywnych na zdrowie psychofizyczne pacjenta.
5H. Ósma osoba eksperymentu
5H1. Płynność krwi (agregacja erytrocytów)
Na zdjęciu przed sesją widoczne są liczne rulony erytrocytów, wskazujące na zwiększoną lepkość krwi. Komórki są zgrupowane w charakterystyczne struktury, co może świadczyć o utrudnionym mikrokrążeniu.
Po sesji erytrocyty są bardziej odseparowane, co sugeruje poprawę płynności krwi. Zmniejszenie agregacji może wskazywać na lepszy przepływ i redukcję adhezji komórek.
5H2. Dotlenienie (morfologia erytrocytów)
Przed sesją obserwujemy deformacje erytrocytów, takie jak nieregularne kształty i poszarpane krawędzie. Może to świadczyć o stresie oksydacyjnym lub niedotlenieniu.
Po sesji erytrocyty są bardziej jednolite i okrągłe, co sugeruje poprawę dotlenienia. Zmniejszyła się liczba komórek z nieregularnymi krawędziami, co może wskazywać na regenerację błon komórkowych.
5H3. Lepkość krwi (organizacja komórek)
Na zdjęciu przed sesją widoczne są skupiska erytrocytów oraz elementy osocza, które mogą wpływać na wzrost lepkości krwi. Takie struktury mogą zwiększać ryzyko mikrozakrzepów.
Po sesji erytrocyty są bardziej równomiernie rozproszone w osoczu, co wskazuje na poprawę reologii krwi. Zmniejszenie ilości skupisk komórek jest korzystne dla mikrokrążenia.
5H4. Aktywność i struktura krwinek
Na zdjęciu sprzed sesji widać oznaki niskiej aktywności erytrocytów, takie jak osłabiona struktura błon i deformacje. Brak elastyczności może być wynikiem stresu oksydacyjnego uczestnika eksperymentu.
Po sesji erytrocyty wykazują bardziej dynamiczną strukturę i elastyczność, co sugeruje poprawę funkcjonowania układu krążenia. Nie zaobserwowano istotnych zmian w liczebności białych krwinek.
5H5. Powierzchnia erytrocytów
Na zdjęciu sprzed sesji powierzchnie erytrocytów są nieregularne i szorstkie, co może świadczyć o uszkodzeniach błon komórkowych oraz stresie oksydacyjnym.
Po sesji powierzchnia erytrocytów jest bardziej gładka i jednolita, co wskazuje na regenerację błon komórkowych oraz poprawę jakości krwi.
5H6. Obserwacje dodatkowe
Obecność artefaktów w osoczu: na zdjęciu sprzed sesji widoczne są drobne fragmenty mogące wskazywać na obecność fibrynogenu lub innych czynników prozakrzepowych.
Na zdjęciu po sesji artefakty są mniej widoczne, co może świadczyć o lepszej jakości osocza.
Kolorymetria erytrocytów: na zdjęciu sprzed sesji erytrocyty wydają się ciemniejsze, co może sugerować zmniejszoną zdolność przenoszenia tlenu. Po sesji barwa komórek jest jaśniejsza, co może być oznaką poprawy funkcji transportu tlenu.
Wyraźne różnice w morfologii erytrocytów wskazują na pozytywny wpływ sesji terapeutycznej.
Poprawa płynności krwi oraz zmniejszenie agregacji erytrocytów sugerują lepsze mikrokrążenie.
Regeneracja powierzchni błon komórkowych oraz zmniejszenie stresu oksydacyjnego wskazują na adaptacyjny proces organizmu w kierunku homeostazy.
Zmiany na zdjęciu po sesji świadczą o redukcji lepkości krwi oraz poprawie jej reologii.
Na podstawie analizy mikroskopowych zdjęć kropli krwi można stwierdzić, że sesja terapeutyczna w kamiennym kręgu miała korzystny wpływ na organizm osoby nr 8. Zaobserwowano poprawę płynności krwi, dotlenienia erytrocytów oraz ich struktury i powierzchni. Zmiany te wspierają procesy regeneracyjne organizmu i mogą przyczyniać się do lepszego funkcjonowania układu krążenia oraz redukcji stresu oksydacyjnego. Wyniki te potwierdzają pozytywne efekty terapii na homeostazę organizmu.
6. Analizy i wnioski podsumowujące
Reasumując, przedstawiamy w zestawieniu skróconym ogólne wnioski z przeprowadzonego eksperymentu empirycznego wpływu kamiennego kręgu na zachowanie się żywej kropli krwi obrazowanej mikroskopowo.
Po zastosowaniu pięciu kryteriów obserwacyjno-analitycznych jako metodologii postępowania w tym eksperymencie, stwierdzić możemy odnośnie do tychże kryteriów, co poniżej następuje. Dla uczestniczących ośmiu osób w eksperymencie stwierdzone zostały w poszczególnych aspektach obserwacji mikroskopowej kropli krwi, konkretne zmiany, które tutaj przypisujemy specjalnemu działaniu energii kamiennego kręgu. 30-minutowy pobyt w kamiennym kręgu w Sulistrowicach wpłynął na ośmiu Uczestników Eksperymentu (dalej jako UE 1–8) w następujący sposób.
6.1 Płynność krwi
U większości badanych (UE1–UE4, UE6–UE8) zaobserwowano wyraźną redukcję agregacji erytrocytów po sesji, co przełożyło się na lepszą płynność krwi i mikrokrążenie. Wyjątek stanowi UE5, gdzie poprawa była minimalna i niejednoznaczna; możliwe, że z powodu nietypowych obrazów mikroskopowych.
6.2 Dotlenienie
U siedmiu osób (UE1–UE4, UE6–UE8) morfologia erytrocytów uległa poprawie – zanikły deformacje (np. echinocyty), a krwinki przyjęły jednolity, okrągły kształt, co wskazuje na lepsze dotlenienie i redukcję stresu oksydacyjnego. UE5 nie wykazał zmian, co może także wynikać z ograniczeń analizy i dostarczonych zdjęć.
6.3 Lepkość krwi
U większości UE (UE–UE4, UE6–UE8) lepkość krwi spadła dzięki równomiernemu rozproszeniu erytrocytów i zmniejszeniu fibrynogenu, co obniżyło ryzyko mikrozakrzepów. UE5 wykazał jedynie subtelną poprawę, co wymaga dalszej weryfikacji.
6.4 Aktywność i struktura
U osób z pełnymi danymi (UE1–UE4, UE6–UE8) sesja zwiększyła elastyczność i dynamikę erytrocytów, stabilizując ich błony. Dla UE5 brak jednoznacznych danych do oceny.
6.5 Powierzchnia erytrocytów
U siedmiu osób (UE1–UE4, UE6–UE8) powierzchnia stała się gładka i jednolita, wskazując na regenerację błon i redukcję stresu oksydacyjnego. UE5 nie wykazał różnic, co może być artefaktem technicznym.
6.6 Dodatkowe obserwacje
U niektórych UE (UE2, UE3) stwierdzono normalizację leukocytów, detoksykację osocza i poprawę pH, co sugeruje szerszy wpływ sesji na homeostazę i układ odpornościowy.
Sesja w kamiennym kręgu miała pozytywny wpływ na parametry krwi u większości badanych (7/8), poprawiając płynność, dotlenienie, lepkość, strukturę i powierzchnię erytrocytów. Efekty były mniej wyraźne u UE5, co może wynikać z technicznych i metodologicznych ograniczeń.
Analiza porównawcza zdjęć obrazu krwi ośmiu uczestników eksperymentu przed sesją w kamiennym kręgu i po, wykazała następujące zmiany; zestawienie w tabeli poniżej:
Analiza mikroskopowa kropli krwi ośmiu UE przed i po sesji terapeutycznej w kamiennym kręgu wykazała, że w większości przypadków (7 na 8 osób) sesja miała korzystny wpływ na parametry krwi. Najbardziej wyraźne zmiany dotyczyły poprawy płynności krwi, co przejawiało się zmniejszeniem agregacji erytrocytów i lepszym mikrokrążeniem. U większości osób zaobserwowano również poprawę morfologii erytrocytów, zniknięcie deformacji (echinocytów) oraz redukcję stresu oksydacyjnego, co sugeruje lepsze dotlenienie tkanek.
Zmniejszenie lepkości krwi, bardziej równomierne rozproszenie erytrocytów oraz poprawa struktury i elastyczności błon komórkowych wskazują na korzystny wpływ takiej sesji na reologię krwi. W przypadku większości osób (z wyjątkiem UE5) zaobserwowano również regenerację powierzchni erytrocytów, co jest oznaką redukcji stresu oksydacyjnego i poprawy integralności błon komórkowych.
Płynność krwi: Zmniejszenie agregacji erytrocytów jest zgodne z badaniami, które wskazują, że medytacja i techniki relaksacyjne mogą obniżać poziom stresu, co z kolei wpływa na zmniejszenie lepkości krwi i poprawę mikrokrążenia (np. badania nad wpływem medytacji na układ krążenia).
Dotlenienie: Poprawa morfologii erytrocytów i zniknięcie echinocytów sugeruje redukcję stresu oksydacyjnego, co jest zgodne z badaniami wskazującymi, że medytacja i techniki relaksacyjne mogą obniżać poziom wolnych rodników i poprawiać dotlenienie tkanek.
Lepkość krwi: Zmniejszenie lepkości krwi i bardziej równomierne rozproszenie erytrocytów są zgodne ze współczesnymi badaniami, które wskazują, że różnorakie techniki relaksacyjne mogą wpływać na obniżenie poziomu fibrynogenu i innych białek osocza, co poprawia reologię krwi.
Struktura i aktywność krwinek: Poprawa elastyczności i dynamiki erytrocytów sugeruje, że sesja mogła wpłynąć na poprawę funkcjonowania układu krążenia, co jest zgodne ze współczesnymi badaniami nad wpływem medytacji na układ krwionośny.
Wyjątek w tym eksperymencie stanowi UE5: W przypadku UE5 zmiany były mniej wyraźne, a niektóre parametry (np. morfologia erytrocytów) nie uległy poprawie.
7. Podsumowanie
Według medycyny akademickiej można powiedzieć, że analiza mikroskopowa zdjęć wykazała, iż sesja w kamiennym kręgu poprawiła płynność krwi, dotlenienie, lepkość oraz strukturę erytrocytów u większości badanych. Zmiany te mogą wspierać układ krążenia, redukować ryzyko zakrzepów i poprawiać ogólną homeostazę, co jest zgodne z fizjologicznymi mechanizmami zdrowia.
Według medycyny wschodu i medycyny alternatywnej można powiedzieć, że taka sesja w kamiennym kręgu wsparła przepływ energii życiowej (chi, prana), redukując stres oksydacyjny i harmonizując organizm. Obserwacje wskazują na holistyczny wpływ takiej sesji na ciało, umysł i ducha, co potwierdzają teorie medycyny energetycznej.
Te eksperymentalne badania, taki eksperyment z badaniem żywej kropli krwi, poddającej się energii i wibracjom konstrukcji kamiennego kręgu, może dowodzić, że przez taką konstrukcję zachodzi pewnego rodzaju synchronizacja kwantowa, tzn. że geometryczna budowla kamiennego kręgu ustawionego wg wszelkich nam znanych i dostępnych zasad radiestezji i geomancji może tworzyć stany, przestrzenie kwantowe, z którymi komórki krwi rezonują, te komórki adekwatnie stymulują, i w ten sposób działają one prozdrowotnie na poziomie subatomowym.
Takie uwiecznione fotograficznie ujęcia kropli krwi potwierdzają naocznie i empirycznie, że kamienny krąg energetycznie działa, wpływa, co więcej – wpływa pozytywnie – na nasze samopoczucie i działa prozdrowotnie, jak pokazują wnioski wyciągnięte na podstawie wnikliwej analizy porównawczej zdjęć uzyskanych u ośmiu poddanych temu eksperymentowi osób. Ten empiryczny eksperyment z badaniem kropli krwi jest tym bardziej wymowny, że zaaplikowana sesja pobytu w kamiennym kręgu była krótka, trwała tylko 30 minut, w odróżnieniu od pełnej sesji synchronizacji energii naszego organizmu, która standardowo trwa ponad godzinę.
Kamienny krąg w Sulistrowicach, miejsce eksperymentu
8. Wizjonerskie spojrzenie w przyszłość
Mamy świadomość, że przedstawiona analiza ma pewne ograniczenia metodologiczne oraz założeniowe, szczególnie w aspekcie precyzji przeprowadzonych badań. Mimo to opracowanie stanowi istotny krok pionierski w omawianym zakresie i jest jednocześnie zaproszeniem dla osób zainteresowanych tematem, by wyrażały konstruktywną krytykę oraz przedstawiały sugestie dotyczące udoskonalenia przyszłych badań. Celem tych działań jest uniknięcie wcześniej popełnionych błędów oraz zapewnienie przyszłym przedsięwzięciom pełnego charakteru naukowego.
Niniejsze opracowanie pełni również rolę zaproszenia do interdyscyplinarnej współpracy dla przedstawicieli medycyny oraz innych dziedzin naukowych, którzy mogą wnieść swój wkład merytoryczny oraz praktyczne doświadczenia, wzbogacając projekt o nowe perspektywy. Uważamy, że dzięki interdyscyplinarnej współpracy przedsięwzięcie to może zyskać międzynarodowe uznanie oraz szeroki zakres oddziaływania. Uwagi, opinie oraz sugestie dotyczące tej analizy prosimy kierować na adres e-mail: info@centrum-aletheia.fun.
Serdecznie dziękujemy za wszelkie konstruktywne uwagi, również te mniej przychylne i bardzo krytyczne, które mogą stanowić cenne wskazówki dotyczące dalszego rozwoju projektu, zwłaszcza w kontekście nowatorskich zagadnień związanych z badaniami nad kamiennymi kręgami.
Serdecznie dziękuję wszystkim uczestnikom eksperymentu, Kamilowi P. Zegardło za wspólną analizę, Georgowi Garbowskiemu za zdjęcia mikroskopowe, Ewie Węgrzyn za ekspresowe przejrzenie i językowe wygładzenie tekstu
zdjęcie tytułowe: Kamienny Krąg w Borsukach nad Bugiem, Agnieszka Burdzicka-Welik